Papadag

Vandaag is mijn papadag. De maandag. We mogen dat geen papadag noemen om redenen die mij wel bekend zijn, maar die ik heel erg bedacht vind door de mensen die er iets van vinden. Het zou ‘suggereren dat het voor de kinderen zorgen op die dag een uitzondering is’. Een betekenis die zo verworden is door mensen die er dus op basis van een bepaald stereotype iets van zijn gaan vinden. Terwijl je natuurlijk iedere dag mijn zoon bent. Ik zorg iedere dag voor je. Ik knuffel iedere dag met je. Ik verschoon iedere dag je luiers. Ik breng je bijna iedere dag wel een keer naar bed. Ik wieg je iedere dag in slaap. Ik speel iedere dag met je. Ik dans bijna iedere dag voor je terwijl ik gekke bekken trek. Ik voed je iedere dag. Ik lach iedere dag naar je. Jij lacht bijna altijd terug. Ik kiekeboe je bijna iedere dag omdat je altijd leuk reageert. Maar, er is maar één dag dat ik ouderschapsverlof neem van mijn werk volgens een wettelijke regeling, zodat ik al die bovengenoemde dingen op die dag net wat meer kan doen. En dat is mijn papadag. En nee, die papadag vrijwaart mij niet voor de rest van de week van mijn plichten als vader, maar de term papadag suggereert gewoon dat er geen oppas of opvang nodig is op een werkdag. Oh, en mama heeft trouwens twee mamadagen in de week. Je kan niet alles perfect doormidden verdelen, dat moet je niet willen.